يك صبح با حس خوب

رادين يك روز غايب بود و بايد از روى دفتر دوستش مطالب را مى نوشت. چون خط دوستش را نمى توانست بخواند، سه تايى نشستيم در آرامش پشت ميز نهارخورى و من براي رادين خواندم و او هم نوشت. حالا چرا سه تايى، مگر مى شود كارى را بدون خوشمزه خانم انجام داد؟ اونم نشسته است كه بهش درس بدم! تا حالا دو صفحه خط خطى كرده است!

خيلى كيف داد:)

شركت دخترونه

قبل از يك تعطيلى چند روزه بود و از مانا جون گرفته تا هنگى جونى (پرستار آوين)، همه سفر بودند. درنتيجه مامان آوين را بايد مى برد شركت. تابستان كه هى مى خواست با مامانش برود شركت، شنيده بود كه بچه ها را راه نمى دهند. وقتى اين بار شنيد كه قرار است شركت برود، پرسيد: "مگه فردا شركت دخترونه است؟!"

پى نوشت: حقا كه شركت دخترونه بود! آنقدر خانم در شركت ديد كه با ديدن آبدارچى، هيجان زده دويد و گفت: "مامان يه آقاهه هم اينجاست!"

تعطيلات در منزل

روز تعطيل و ما جهت استراحت كامل در خانه. ولى خطرش هست بابايى يكهو تصميم بگيرد برويم سفر، آنقدر كه اين خواهر و برادر از سر صبح اختلاف نظر داشته اند. اگر يكى خواسته است برود حياط، آن يكى حتما سالن ورزش خواسته است. اگر يكيشان كارتون مى خواسته ببيند، آن يكى ايكس باكس لازم بوده است. حتا اگر سر ايكس باكس به توافق رسانده شدند، بدون شك بازيهاى مورد نظرشان فرق داشته است! 

آغاز سال نو

با شادى و اميد

...

ديشب كه داشتم اسم رادين را روى برچسب روى كتابها و دفترهايش مى نوشتم، به ياد روزهايى افتادن كه مانا براى من اين كار را مى كرد. همان موقع آوين آمد و بهش گفتم: كى بشه تو بخواى برى مدرسه؟

اونم پرسيد: بعد اسم منو رادين مى نويسه؟

ديدم رادين لبخند مى زند:)

كتابخوانها

نيم ساعت بعد

نكته جالب اين است كه از وقتى آوين زبان باز كرد، صورتيه رادين و آبيه آوين بوده است. يعنى هركدام سر جاى خودشان نشسته اند!

اتحاد قهرانه

ديروز و فرداى دختر من

ديروز يعنى هر چه در گذشته بوده است، از زمانى كه حافظه اش به خاطر دارد تا چند دقيقه قبل.

فردا هم به كل يعنى بعدا، از بعد الان تا خدا مى داند كى.

مامان: بيا دخترم غذا بخور. 

آوين: ديروز خوردم!

مامان: پس بيا الان ميوه بخور.

آوين: فردا مى خورم!

روز خوش، روز بدون حادثه است

دو ماه پيش پسركم از دوچرخه افتاد و چشمش متورم و كبود شد و خطر از بيخ گوشمان رد شد. ديروز هم بارفيكس جدا شد و سر و بينى اش به زمين خورد و بدترين خون دماغى كه ديده بودم، برايش پيش آمد. هر دو بار هم منجر به اورژانس رفتن و ... شد. امروز كه از كنار يك كارگاه ساختمانى مى گذشتم، اين شعار را ديدم و فكر كردم سر در خانه مان بزنم!

اين سه تا عشق

پسرک من

در آن سنی است که آدم بین بچگی و نوجوانی گیر می کند؛ گاهی مثل یک آدم بزرگ حرف می زند و استدلال می کند و مثلا در مورد ساختارهای جامعه سوال می کند، گاهی مانند یک بچه شیطنت می کند و شکلک در می آورد و حتا  جلوی دیگران ممکن است کله معلق بزند. تنها چیزی که مهم است این است که در همه حالاتش نفس مامانش است. ا